Διλήμματα...ψευτο-διλήμματα!!!

Προκύπτουν καθημερινά σε κάθε άνθρωπο διλήμματα που, απλώς, μπορεί να καθυστερήσουν μια απόφαση ή να προκαλέσουν μια μικρή σύγχυση στο άτομο μέχρι την απόφαση που θα παρθεί. Υπάρχουν, ωστόσο, διλήμματα που έρχονται ξαφνικά, πέφτουν ως κεραυνός εν αιθρία και διχάζουν τους ανθρώπους. Προκαλούν άγχος, θλίψη, διάθεση ματαίωσης και αναβλητικότητας και τελικά στρες! “Ξεβολεύεται”, κατά μια έννοια, η συνήθεια και, από την άλλη, η ρευστότητα της κατάστασης συνακολουθείται από διάφορες περίεργες ψυχοσωματικές επιπτώσεις!  

Ίσως, περισσότερο, γιατί μια τέτοια κατάσταση ρευστότητας, αβεβαιότητας και ανάγκης να διαλέξει κανείς ή το ένα ή το άλλο και, πιθανόν, να κάνει μια μεγάλη αλλαγή, φέρνει τον κάθε άνθρωπο σε επαφή με την ψυχή που έχει μέσα του και την έχει παραμελήσει ή απλά ξεχάσει. Δεν την ακούει, δεν της επιτρέπει να τον οδηγεί, αφού αυτό που πρυτανεύει συνήθως είναι η στεγνή και περιοριστική, από άποψη φαντασίας, λογική.

Και όμως αυτό είναι λάθος μεγάλο, γιατί αυτό που κινεί τα νήματα της ύπαρξής μας δεν είναι παρά μόνο η ψυχή που καθιστά τον καθένα μας αυτό που είναι. Τι γίνεται όταν το σώμα είναι κουρασμένο; Τι μένει μόνο όταν το μυαλό έχει “κολλήσει” και δε μπορεί να πάρει μια απόφαση; Ποια είναι τα κριτήρια της επιλογής όταν μπαίνει μπροστά το μεγαλύτερο από όλα τα διλήμματα, αυτό του θέλω και του πρέπει;

Τότε έρχεται το ρήγμα! Ρήγμα βαθύ, ικανό να υποσκάψει τα θεμέλια κάθε προσωπικότητας, αφού αυτή έχει δομηθεί, κυρίως, με κριτήρια κοινωνικά, μιας κοινωνίας που έχει νοσήσει από καιρό και έχει χάσει τον βαθύτερο προσανατολισμό της. Αυτό που λείπει περισσότερο από ποτέ είναι η στροφή που οφείλει να κάνει κανείς μέσα του, μια στροφή αυτογνωσίας για να δει ποιος πραγματικά είναι και να αποδεχτεί τον εαυτό του. Όταν αυτό το στάδιο της εξέλιξης αντικαθίσταται από κριτική για τους άλλους και αδυναμία ή φόβο να παραδεχτεί κανείς τις ελλείψεις αλλά και τις δυνατότητές του, τότε η αστάθεια είναι βασικός συνοδοιπόρος κάθε πορείας, μεγάλης ή και αμελητέας!

Κι όμως υπάρχουν άνθρωποι, φωτεινά παραδείγματα γύρω μας που πιστεύουν στον εαυτό τους με έναν υγιή τρόπο, δεν υπερεκτιμούν τις δυνατότητές τους αλλά δε ρίχνουν και τον εαυτό τους. Και όταν έρχεται η “σύγκρουση” ανάμεσα σε πολλαπλές, πιθανές επιλογές και αποφάσεις/δράσεις τότε το αντιμετωπίζουν με έναν τρόπο πολύ απλό! Απλώς αντιλαμβάνονται ότι όλα αυτά τα διλήμματα και τα μπερδέματα δεν είναι παρά ψευτο-διλήμματα! Δημιουργήματα και κατασκευάσματα μιας πραγματικότητας ρευστής, τόσο ρευστής που τίποτα δεν είναι δεδομένο ακόμα και για το επόμενο λεπτό που θα ρθει!

Υπό αυτή τη σκοπιά νιώθει κανείς πιο έντονα ότι όταν έρχεται κάτι στη ζωή μας έχει έρθει για κάποιο λόγο, ή όταν συμβαίνει κάτι που μας στεναχωρεί, μας προβληματίζει ή μας κάνει ανέλπιστα χαρούμενους τότε, πάλι, έχει συμβεί για κάποιο λόγο, που ναι μεν δεν τον γνωρίζουμε άμεσα αλλά κάποια στιγμή όλα τα κομμάτια του παζλ θα δέσουν και θα δούμε πιο καθαρά! Οι αρετές που έχουν ξεχαστεί, αυτές της υπομονής και της αποδοχής, είναι σημαντικά κλειδιά σε μια τέτοια πορεία αυτοσυνείδησης.

Ποιος ο λόγος λοιπόν να υπάρχουν προσκολλήσεις σε “πρέπει” ή εμμονές και φοβίες; Ο άνθρωπος έγινε κομμάτι της κοινωνίας αλλά ξέχασε τη βαθύτερη φύση του. Αυτή για τον καθένα μας είναι κάτι διαφορετικό, ανάλογα με την ποιότητα της ψυχής του καθενός, είναι πάντα εκεί μέσα μας και πολλές φορές, χωρίς να το έχουμε συνειδητοποιήσει, έχει γίνει οδηγός στα δύσκολα. Ας προσπαθήσει ο καθένας να εμπιστευτεί αυτό το κομμάτι του εαυτού του περισσότερο και τότε θα αρχίσει να βλέπει επιλογές μπροστά του που δεν είχα καν υποψιαστεί ότι υπήρχαν.

Ξεπερνώντας τα όρια... όταν αυτά υπάρχουν!

Όσοι και όσες έχουν τη χαρά να εμπλέκονται με κάποιον τρόπο με τα μαχητικά αθλήματα, είτε σε αγωνιστικό είτε σε απλό, προπονητικό, επίπεδο είναι βέβαιο ότι θα έχουν φτάσει σε αδιέξοδα, των οποίων η προσπέλαση απαιτεί ξεπέρασμα των προσωπικών τους ορίων και κάποια μορφή υπερπροσπάθειας.

Και, καθώς η προπόνηση είναι μια διαρκής κατάσταση, είναι πιθανό να βρεθεί κανείς ανάμεσα σε αντιφατικές εκφράσεις-στάσεις ζωής, δηλαδή, από τη μια, το ότι οφείλεις να  ξεπερνάς τα όρια της αντοχής και της δύναμής σου και, από την άλλη, το ότι δεν πρέπει να ξεπερνάς τα όρια που θέτει συχνά ο οργανισμός και οι δυνάμεις του σώματός σου.

Το ποια από τις δύο οδούς θα επιλέξει κάποιος είναι θέμα αυτό-αντίληψης και διάθεσης για αυτό-πραγμάτωση. Ο καθορισμός ορίων και η συμπόρευση με αυτά είναι, κατά τη γνώμη μου, μια εντελώς αυθαίρετη διαδικασία, αφού τα όρια, αυτά καθαυτά, δεν υφίστανται. Είναι, περισσότερο, κατασκευασμένα από τον ίδιο τον εαυτό του κάθε ατόμου και δομημένα βάσει των φόβων, των αμφιβολιών, των καταπιεσμένων ενστίκτων και της ευρύτερης αντίληψής του για τον εαυτό του και τους άλλους.

Γι’ αυτό και οι άνθρωποι που έχουν αναπτύξει μια σχετική ικανότητα να στρέφονται προς τον εσωτερικό τους κόσμο και έχουν εθιστεί στη διαδικασία της αυτογνωσίας κατάφεραν, πρώτα απ’ όλα, να δουν αυτούς τους ψευδο-περιορισμούς, ώστε αντιλαμβανόμενοι τα γενεσιουργά τους αίτια, τους αποδόμησαν και ανέσυραν από μέσα τους βαθύτερες δυνάμεις για να εξελιχθούν.

Όλο αυτό δεν είναι απλώς μια κατάσταση στιγμιαία, αλλά μια δυναμική διαδικασία, ένα ταξίδι πνευματικής ανάπτυξης και αέναης ανακάλυψης. Οι δυνάμεις αυτές προερχόμενες από την πηγή της δημιουργίας του ανθρώπου, την ψυχή του, έχουν ισχυρότερη ένταση και μεγαλύτερη διάρκεια και ανθεκτικότητα μπροστά σε προκλήσεις και δυσκολίες.

Υπό αυτήν τη σκοπιά ο/η εξασκούμενος/-η στα μαχητικά αθλήματα έχει την ευκαιρία να ξεπεράσει την εξελικτική στασιμότητα που διακατέχει πολλούς ανθρώπους και γνωρίζοντας το ποιος πραγματικά είναι, μέσω των διαρκών προκλήσεων που χαρακτηρίζουν τα αθλήματα αυτά, να αξιοποιήσει και να απολαύσει τις πραγματικές και αναλλοίωτες δυνάμεις της ψυχής του.

Πνευματικότητα μέσα από την μαχητική πρακτική

Συζητώντας με ανθρώπους ποικίλων ηλικιών και ενδιαφερόντων σχετικά με τα μαχητικά αθλήματα διαπιστώνω ότι ο καθένας έχει μια διαφορετική εκτίμηση του τι σημαίνει να εκπαιδεύεσαι στο πλαίσιο μιας μαχητικής τέχνης.

Για κάποιους πρόκειται για τυπική διαδικασία προπόνησης που προσφέρει γυμνασμένο σώμα και προετοιμάζει για πράξεις ανταλλαγής ωμής σωματικής βίας με σκοπό τη γρονθοκόπηση μέχρι τελικής πτώσης! Για άλλους αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι όχι τόσο η σωματική διάπλαση, όσο η πνευματική καλλιέργεια που επιτυγχάνεται όταν κάποιος είναι απόλυτα αφοσιωμένος στη διδασκαλία του δασκάλου.

Επιδεικνύοντας “σιδερένια θέληση” που δεν κάμπτεται από τα εμπόδια και τα προβλήματα που ανακύπτουν ο μαθητής μπορεί να εξελιχθεί ως προσωπικότητα αποκτώντας σπουδαίες αρετές και αφού αντιληφθεί τα ελαττώματά του να εστιάσει σ’ αυτά και να τα πολεμήσει.

Αυτό είναι και το σημείο που διαχωρίζει τους αθλητές των μαχητικών αθλημάτων, που επιθυμούν να εξελιχθούν ταυτόχρονα ως μαχητές και ως άνθρωποι, από αυτούς που εστιάζουν απλώς στην άσκηση βίας και στην επίδειξη δύναμης. Η αυτό-βελτίωση είναι ένα δύσκολο μονοπάτι και αυτοί που θα το επιλέξουν θα είναι λίγοι. Γιατί προϋποθέτει αντοχή, ασταμάτητη πρακτική σωματικών και ψυχικών δεξιοτήτων, εμμονή και επιμονή. Μια τέτοια πορεία δεν επιτρέπει την κούραση και δίνει ώθηση στον ασκούμενο να συνεχίζει την προσπάθεια ακόμα και αν κάποιες φορές δεν αναγνωρίζει την ουσία του τι κάνει ή ακόμα και αν δε μπορεί ο ίδιος να αναγνωρίσει την πρόοδό του.

Ωστόσο, πέρα από την προφανή δυσκολία όλης αυτής της διαδρομής με σκοπό την αλλαγή, την αυτό-πειθαρχία και την εξέλιξη, υπάρχει ένας ακόμα κίνδυνος. Αυτός της τελειομανίας και της αυστηρής αυτό-κριτικής.

Όταν κάποιος κρίνει τον εαυτό του με πολύ αυστηρά κριτήρια μπορεί να νιώσει ενοχές για τα λάθη του ή την πορεία της προόδου του και τελικά να επηρεάσει αρνητικά την απόδοσή του από μόνος του, τόσο στην προπόνηση όσο και στους αγώνες. Και αυτό διότι ο τελειομανής λαμβάνει τις απόψεις των άλλων ως αρνητική κριτική και γενικεύει τις αποτυχίες του, τις οποίες, παράλληλα, θεωρεί συνώνυμο της αναξιότητάς του. Εμμένει σε λεπτομέρειες, καθοδηγείται κυρίως από τα ‘πρέπει’ και λιγότερο τα ‘θέλω’ και θεωρεί αποτυχία οποιαδήποτε παρέκκλιση από τον τελικό του στόχο.

Το κλειδί για τον έλεγχο μιας τέτοιας κατάστασης και, ταυτόχρονα, η ουσία στις πολεμικές τέχνες είναι το άδειασμα του νου, η απόλυτη ηρεμία και συγκέντρωση και, κυρίως, η συνειδητοποίηση ότι η τελειότητα δεν είναι παρά μια ανέφικτη ψευδαίσθηση. Έτσι, ο μαθητής απολαμβάνει τη διαδικασία της εκμάθησης και δε συνδέεται συναισθηματικά στο “τώρα”, καθώς η αποδοχή της αλλαγής χρειάζεται χρόνο…

Ελίζα Κατσίδη

Μια γνήσια μαχήτρια που αποδεικνύει πως “…όπως ακριβώς και στην πυγμαχία, έτσι και στη ζωή, όσες φορές κ αν πέσεις κάτω, πρέπει να μάθεις να ξανασηκώνεσαι..!!”

Η Ελίζα Κατσίδη, ξαδέρφη του Μιχάλη Κατσίδη (Michael Katsidis), του δύο φορές interim lightweight πρωταθλητή της WBO και ενός μεγάλου αθλητή παγκόσμιας εμβέλειας που τιμά την Ελλάδα, είναι μια γυναίκα που μετρά πολλές επιτυχίες εντός και εκτός ρινγκ! Η ίδια, δασολόγος με μεταπτυχιακό στην Δασική Γενετική και με το διδακτορικό της σε εξέλιξη κατέχει και δεύτερο πτυχίο ενώ, παράλληλα, είναι Μηχανικός Τεχνολόγος Αντιρρύπανσης.

Όπως διηγείται στο “Women in Battle”, ξεκίνησε από kung fu και έφτασε να κάνει πρωταθλητισμό στην πυγμαχία! Με προπονητή τον Γιώργο Ελευθεριάδη συμμετείχε σε αρκετά πανελλήνια πρωταθλήματα κ έχει αρκετά μετάλλια, αλλά η μεγαλύτερη διάκρισή της θεωρεί ότι είναι η κατάκτηση της 5^ης θέσης στο παγκόσμιο τουρνουά πυγμαχίας Ahmet Comert, στην Κωνσταντινούπολη το 2005 στο οποίο έχασε στα προημιτελικά από την παγκόσμια τότε πρωταθλήτρια Vinni Skovgaard.

Σήμερα, έχοντας φύγει πλέον από την αγωνιστική δράση, η οποία, ωστόσο, της λείπει πολύ, μοιράζεται με το “Women in Battle” τους προσωπικούς της προβληματισμούς σε θέματα προπόνησης, καθώς και τις δυσκολίες που η ίδια κλήθηκε να αντιμετωπίσει.

Όπως εξομολογείται, «οι δυσκολίες ήταν αρκετά μεγάλες μιας και η πυγμαχία ήταν το χόμπι μου. Σπούδαζα και δούλευα παράλληλα, οπότε οι καθημερινές απαιτήσεις ήταν ήδη τεράστιες χωρίς τις προπονήσεις… αν συμπεριλάβεις και την πυγμαχία… ήταν μία απαιτητική κ δύσκολη καθημερινότητα...αυτός ακριβώς ήταν κ ο λόγος που σταμάτησα την αγωνιστική πυγμαχία..όταν για να πάω στο πανευρωπαϊκό μετά το παγκόσμιο τουρνουά έπρεπε να παρατήσω τη δουλειά και να μείνει πολύ πίσω το μεταπτυχιακό μου κατάλαβα ότι  δεν μπορούσα πλέον να τα κάνω όλα..δυστυχώς..»

Αναφέρεται στους τραυματισμούς των καθημερινών προπονήσεων ως ένα πολύ συχνό φαινόμενο που αντιμετωπίζουν όλοι οι αθλητές και τους παροτρύνει να προσέχουν πολύ το σώμα και τη διατροφή τους προκειμένου να μπορούν να ανταπεξέρχονται στις καθημερινές δυσκολίες. Βέβαια, κατά την ίδια, τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα όταν δεν υπάρχουν χορηγοί που να καλύπτουν τα απαραίτητα έξοδα του αθλητή, π.χ. φυσικοθεραπείες, συμπληρώματα διατροφής κ.λπ.

Μέσα από όλες αυτές τις δυσκολίες, τονίζει, πως υπάρχουν στοιχεία της προσωπικότητάς της που τα απέκτησε ή τα καλλιέργησε μέσα από την ενασχόλησή της με τα μαχητικά αθλήματα, όπως η δυναμικότητα, η αγωνιστικότητα και η επιμονή… αλλά, κυρίως, το να  μάχεται για την ίδια τη ζωή…

Συζητώντας μαζί της για τη σχέση των γυναικών με τις πολεμικές τέχνες υποστηρίζει πως «Όλες οι γυναίκες μπορούν να ασχοληθούν. Εξάλλου υπάρχουν τόσες διαφορετικές πολεμικές τέχνες που σίγουρα η κάθε μία θα βρει μία να της αρέσει.. Αρκεί να επιλέξουν πάρα πολύ προσεχτικά το γυμναστήριο, σύλλογο ή προπονητή τους… Θα δουν το σώμα τους να αλλάζει προς το καλύτερο, μιας και είναι ιδιαίτερα απαιτητικά αθλήματα σε φυσική κατάσταση..θα τις βοηθήσει στην αυτοπεποίθηση τους  και πόσα άλλα θετικά…». Εξάλλου, όπως τονίζει η ίδια «αν δε δοκιμάσεις κάτι δε μπορείς να ξέρεις αν έχεις τα προσόντα..από εκεί και πέρα αν το αγαπάς και δουλεύεις σκληρά μπορείς να τα φτάσεις και ψηλά! Η επιμονή και υπομονή θεωρώ ότι είναι καλύτερα προσόντα από το ‘ταλέντο’ σε κάτι!!»

Ο ξάδερφός της Michael Katsidis…

                

Δηλώνει πολύ περήφανη και μας εξομολογείται πως «Δε γνωρίζαμε ο ένας τον άλλο και κυρίως ότι είμαστε 2 ξαδέρφια που παίζουμε πυγμαχία σε διαφορετικές ηπείρους!! Η ποντιακή μας οικογένεια λέει ότι ίσως τελικά να υπάρχει ένα γονίδιο… ίσως αν ήμουν κ εγώ σε άλλη χώρα να γινόμουν επαγγελματίας, να είχα περισσότερες ευκαιρίες, όπως ο Μιχάλης… Όπως και να χει, πάντως, είμαι πολύ περήφανη που είμαι ξαδέρφη του!!! Και του αξίζει να πάει πολύ ψηλά γιατί εκτός από πολύ καλός πυγμάχος είναι και πολύ καλό παιδί!!

Η Ελίζα Κατσίδη, έχοντας αγαπήσει πολύ το άθλημα που της προσέφερε τόσο δυνατές συγκινήσεις εκμυστηρεύεται στο “Women in Battle” πως θα ήθελε πάρα πολύ να ασχοληθεί με την προπονητική και να περάσει στην εξωτερική πλευρά του ring… κάτι που της ευχόμαστε φυσικά να το πετύχει σύντομα για να προσφέρει τις πολύτιμες γνώσεις της σε νέους αθλητές και να λειτουργήσει και η ίδια ως πρότυπο ζωής γι’ αυτούς!!