Ένας αληθινός μαχητής!

Απ΄ όλες τις μορφές άσκησης, που μπορεί να κάνει κάποιος, θα δει σταδιακή βελτίωση τόσο στο σώμα όσο και στο «πνεύμα» του, καθώς τα αθλήματα, ατομικά και ομαδικά, καλλιεργούν και αναπτύσσουν διαφορετικές πτυχές του χαρακτήρα. Ωστόσο, τα αθλήματα στα οποία προετοιμάζεσαι για μια «μάχη» ή για έναν «αγώνα», έστω και σε ελεγχόμενες συνθήκες και όχι αυτές του δρόμου ή της ωμής βίας, αφήνουν πολλαπλά πλεονεκτήματα στην προσωπικότητα του αθλητή. Αυτό, βέβαια, δεν είναι κανόνας αφού πολλοί είναι οι αθλητές/-τριες που ασχολήθηκαν με αυτά, αλλά δεν κατάφεραν να εξελίξουν το πνεύμα τους, ούτε και να υποψιαστούν ότι είχαν τέτοια δυνατότητα.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ο δρόμος είναι ο κατάλληλος, αλλά το πώς θα τον περπατήσει ο καθένας κάνει τη διαφορά. Ένα άτομο ουσιαστικά αφοσιωμένο στο νόημα της προπόνησης και της καθημερινής μάχης με συγκεκριμένους στόχους και όχι στο στόχο της σωματικής επίδειξης, δοκιμάζει τις προσωπικές του αντοχές κάθε φορά που ασκείται, παιδεύεται και εκ-παιδεύεται συνειδητά και πρώτα απ’ όλα αντιλαμβάνεται το εύρος των δυνατοτήτων του, αλλά και τις υφιστάμενες αδυναμίες. Όχι μόνο τις σωματικές αλλά, κυρίως, τις προβληματικές καταστάσεις που προκαλεί, συχνά, η ίδια η σκέψη του. Αυτό το στάδιο της αυτο-αντίληψης είναι σημαντικό αλλά δεν πρέπει να μένει κανείς σ’ αυτό. Γιατί, πολλές φορές, η μεθοδολογία της σκέψης μάς στήνει παγίδες, μέσα στις οποίες πέφτουμε οι ίδιοι. Δηλαδή, το να περιοριστεί κανείς σε κάτι που ήδη είναι καλός, σημαίνει, πιθανόν, ότι δε θα βελτιωθεί σε τίποτα περισσότερο.

 Και εδώ έρχεται το βασικό στοιχείο! Αυτό που είναι απαραίτητο για να επιμείνει κάποιος και να εξελιχθεί. Η υπομονή! Μια κατάσταση καθόλου ευχάριστη και οικεία στους περισσότερους, που συνήθως χαρακτηρίζονται από ανυπομονησία και βιασύνη. Όλα γίνονται γρήγορα. Γρήγορα να μάθουμε τεχνική, γρήγορα να πάμε στο σάκο, γρήγορα το σώμα μας να γίνει όπως έχουμε φανταστεί, γρήγορα να επιδείξουμε φωτογραφίες για να αποδείξουμε ότι κάτι κάνουμε και τα σχετικά... Όταν αυτό το στάδιο το περνάει κανείς χωρίς καν να το «ακουμπήσει» τότε χάνει όλη την ουσία. Διότι, αυτό που γίνεται με την προπόνηση μαχητικών αθλημάτων είναι, τελικά, μια διαρκής  δοκιμασία σε κάθε επίπεδο και όταν κανείς καταφέρει να μείνει υπομονετικός και σιωπηλός, χωρίς πολλά λόγια και παραιτήσεις, τότε το όφελος εγκαθίσταται μόνιμα μέσα του. Η στάση ζωής αλλάζει ολόκληρη. Αντιμετωπίζεις κάθε πρόβλημα σαν πρόκληση που σε καλεί να την υπερκεράσεις. Γίνεσαι σοφότερος σε καταστάσεις που θα δρούσες βιαστικά και εγωιστικά. Μαθαίνεις να περιμένεις στη σιωπή και όλα αυτά όχι σαν θύμα που πρόκειται να παγιδευτεί στην αδράνεια, αλλά έτοιμος να δράσεις τη στιγμή που θα νιώσεις ως καταλληλότερη.

Όλη αυτή η επίπονη, πολλές φορές, διαδικασία, έχει ένα ακόμα θετικό στοιχείο. Το ότι η αναμονή, η καρτερικότητα και η απουσία κάθε «εν βρασμώ» αντίδρασης, σε καθιστά ικανό να λάβεις υπόψιν σου και «τον Άλλον». Δηλαδή, καταφέρνεις να πληγώνεις κατά το δυνατόν λιγότερο κάποιον/-ους που, πιθανόν, να εμπλέκονται σε μια κατάσταση. Όντας βέβαιος για τις πράξεις σου και πράττοντάς τες βάσει της σκέψης και όχι του τυφλού εγωισμού γίνεσαι περισσότερο ανθρωπιστής και λιγότερο εγωκεντρικός. Τα μαχητικά αθλήματα είναι μια ευκαιρία να γνωρίσεις τον εαυτό σου και να τον εξελίξεις. Δεν είναι το μέσον επίδειξης και εντυπωσιασμού. Η πραγματικότητα της ζωής είναι αμείλικτη και καθόλου γραμμική και για μια τέτοια πραγματικότητα πρέπει να είναι έτοιμος κάθε αληθινός μαχητής. 

Η εμμονή της ευτυχίας!

Συναντιόμαστε με ανθρώπους καθημερινά και αν παρατηρήσει κανείς τους διαλόγους που διαμείβονται θα διαπιστώσει ότι μετά τις βασικές ερωτήσεις περί υγείας, ακολουθούν αυτές  που έχουν να κάνουν με το πόσο ευτυχισμένος είναι κάποιος στη ζωή του. Πάντα, φυσικά, με βάση τα δικά του κριτήρια. Κριτήρια που ελέγχονται κυρίως από το “έχω” και το “είμαι”. Αρχίζει η ανάλυση περί αναγκών και ελλείψεων-γιατί, συνήθως, εκεί εστιαζόμαστε- καθημερινής ρουτίνας και υποχρεώσεων και η αναζήτηση της χαμένης ευτυχίας είναι γεγονός!

Γιατί όσα και αν έχουμε, πάντα θα θέλουμε περισσότερα! Και αυτή η αέναη προσπάθεια απόκτησης -πραγμάτων, υπηρεσιών, σχέσεων κ.λπ.- είναι κάπως τελματώδης! Τα θέλω δε σταματούν ποτέ, αποτέλεσμα στο οποίο συμβάλλει καθοριστικά και η χρωματιστή πραγματικότητα που μας περιβάλλει, γεμάτη ερεθίσματα, επιλογές -απεριόριστες επιλογές σε κάθε τομέα- όλα ελεύθερα μες το πεδίο της ανθρώπινης βούλησης.  Αυτός είναι ο τρόπος που σκέφτεται ο άνθρωπος. Και η ευτυχία, με τέτοιους όρους, δε ξέρω κατά πόσο είναι εφικτή.

Αλλά τι είναι αυτό που καθιστά κάποιον ευτυχισμένο; Έχει αναρωτηθεί ο καθένας μας τι είναι για τον ίδιο ευτυχία; Και γιατί είναι το ζητούμενο; Ειδικά αυτό το τελευταίο ερώτημα τείνει να απασχολεί περισσότερο, καθώς η επιδίωξη της ευτυχίας παίρνει τη μορφή εμμονής! Με πιο απλούς όρους θα μπορούσαμε να πούμε ότι ευτυχισμένος είναι κάποιος που ξέρει να απολαμβάνει! Μια απλή στιγμή της ημέρας, μια ωραία συζήτηση/συναναστροφή, μια απόφαση που πάρθηκε, μια αλλαγή που συντελέστηκε, μια επιτυχία και πολλά άλλα. Πτυχές μιας καθημερινότητας χωρίς σερπαντίνες και κομφετί!

Το ενδιαφέρον τώρα είναι το γεγονός ότι συχνά υπάρχουν πράγματα που μας κάνουν ευτυχισμένους ενώ -σύμφωνα με τους περισσότερους- δεν είναι ευχάριστα, ούτε εύκολα! Απαιτούν, αντίθετα, κόπο και πολύ προσπάθεια, είναι ρευστά και ασαφή, προκαλούν σύγχυση και μια τάση εσωστρέφειας. Το να μείνει κάποιος, όμως, μόνος με τις σκέψεις του, όχι μόνο κακό δεν είναι -όπως φοβικά το αντιμετωπίζουν οι περισσότεροι- αλλά και απαραίτητο, αν κανείς θέλει να εξελίξει τον εαυτό του.

Είναι και αυτή η διαδικασία, για κάποιους, πηγή ευτυχίας. Γιατί είναι πυρήνας εξέλιξης. Είναι μια στάση ζωής που μπορεί να μοιάζει ξένη σε κάποιους, όμως οι άνθρωποι που δε φοβούνται να πονέσουν, να στερηθούν, να υπομένουν και να επιμείνουν, τελικά ευτυχούν. Γιατί ξέρουν να εκτιμούν κάθε τι που θα κερδηθεί από μια τέτοια διαδικασία. Όσοι ασχολούνται με τα μαχητικά αθλήματα συνειδητά, το γνωρίζουν αυτό καλά. Η ευτυχία έρχεται όταν απολαμβάνεις κάτι με όλη σου την καρδιά, όσο δύσκολο και αν είναι. Στην πορεία ενός τέτοιου δρόμου θα έρθουν πολλές στιγμές απλής, αγνής ευτυχίας. Τότε δεν έχεις κάτι να ψάξεις, το έχεις ήδη κερδίσει!

Διλήμματα...ψευτο-διλήμματα!!!

Προκύπτουν καθημερινά σε κάθε άνθρωπο διλήμματα που, απλώς, μπορεί να καθυστερήσουν μια απόφαση ή να προκαλέσουν μια μικρή σύγχυση στο άτομο μέχρι την απόφαση που θα παρθεί. Υπάρχουν, ωστόσο, διλήμματα που έρχονται ξαφνικά, πέφτουν ως κεραυνός εν αιθρία και διχάζουν τους ανθρώπους. Προκαλούν άγχος, θλίψη, διάθεση ματαίωσης και αναβλητικότητας και τελικά στρες! “Ξεβολεύεται”, κατά μια έννοια, η συνήθεια και, από την άλλη, η ρευστότητα της κατάστασης συνακολουθείται από διάφορες περίεργες ψυχοσωματικές επιπτώσεις!  

Ίσως, περισσότερο, γιατί μια τέτοια κατάσταση ρευστότητας, αβεβαιότητας και ανάγκης να διαλέξει κανείς ή το ένα ή το άλλο και, πιθανόν, να κάνει μια μεγάλη αλλαγή, φέρνει τον κάθε άνθρωπο σε επαφή με την ψυχή που έχει μέσα του και την έχει παραμελήσει ή απλά ξεχάσει. Δεν την ακούει, δεν της επιτρέπει να τον οδηγεί, αφού αυτό που πρυτανεύει συνήθως είναι η στεγνή και περιοριστική, από άποψη φαντασίας, λογική.

Και όμως αυτό είναι λάθος μεγάλο, γιατί αυτό που κινεί τα νήματα της ύπαρξής μας δεν είναι παρά μόνο η ψυχή που καθιστά τον καθένα μας αυτό που είναι. Τι γίνεται όταν το σώμα είναι κουρασμένο; Τι μένει μόνο όταν το μυαλό έχει “κολλήσει” και δε μπορεί να πάρει μια απόφαση; Ποια είναι τα κριτήρια της επιλογής όταν μπαίνει μπροστά το μεγαλύτερο από όλα τα διλήμματα, αυτό του θέλω και του πρέπει;

Τότε έρχεται το ρήγμα! Ρήγμα βαθύ, ικανό να υποσκάψει τα θεμέλια κάθε προσωπικότητας, αφού αυτή έχει δομηθεί, κυρίως, με κριτήρια κοινωνικά, μιας κοινωνίας που έχει νοσήσει από καιρό και έχει χάσει τον βαθύτερο προσανατολισμό της. Αυτό που λείπει περισσότερο από ποτέ είναι η στροφή που οφείλει να κάνει κανείς μέσα του, μια στροφή αυτογνωσίας για να δει ποιος πραγματικά είναι και να αποδεχτεί τον εαυτό του. Όταν αυτό το στάδιο της εξέλιξης αντικαθίσταται από κριτική για τους άλλους και αδυναμία ή φόβο να παραδεχτεί κανείς τις ελλείψεις αλλά και τις δυνατότητές του, τότε η αστάθεια είναι βασικός συνοδοιπόρος κάθε πορείας, μεγάλης ή και αμελητέας!

Κι όμως υπάρχουν άνθρωποι, φωτεινά παραδείγματα γύρω μας που πιστεύουν στον εαυτό τους με έναν υγιή τρόπο, δεν υπερεκτιμούν τις δυνατότητές τους αλλά δε ρίχνουν και τον εαυτό τους. Και όταν έρχεται η “σύγκρουση” ανάμεσα σε πολλαπλές, πιθανές επιλογές και αποφάσεις/δράσεις τότε το αντιμετωπίζουν με έναν τρόπο πολύ απλό! Απλώς αντιλαμβάνονται ότι όλα αυτά τα διλήμματα και τα μπερδέματα δεν είναι παρά ψευτο-διλήμματα! Δημιουργήματα και κατασκευάσματα μιας πραγματικότητας ρευστής, τόσο ρευστής που τίποτα δεν είναι δεδομένο ακόμα και για το επόμενο λεπτό που θα ρθει!

Υπό αυτή τη σκοπιά νιώθει κανείς πιο έντονα ότι όταν έρχεται κάτι στη ζωή μας έχει έρθει για κάποιο λόγο, ή όταν συμβαίνει κάτι που μας στεναχωρεί, μας προβληματίζει ή μας κάνει ανέλπιστα χαρούμενους τότε, πάλι, έχει συμβεί για κάποιο λόγο, που ναι μεν δεν τον γνωρίζουμε άμεσα αλλά κάποια στιγμή όλα τα κομμάτια του παζλ θα δέσουν και θα δούμε πιο καθαρά! Οι αρετές που έχουν ξεχαστεί, αυτές της υπομονής και της αποδοχής, είναι σημαντικά κλειδιά σε μια τέτοια πορεία αυτοσυνείδησης.

Ποιος ο λόγος λοιπόν να υπάρχουν προσκολλήσεις σε “πρέπει” ή εμμονές και φοβίες; Ο άνθρωπος έγινε κομμάτι της κοινωνίας αλλά ξέχασε τη βαθύτερη φύση του. Αυτή για τον καθένα μας είναι κάτι διαφορετικό, ανάλογα με την ποιότητα της ψυχής του καθενός, είναι πάντα εκεί μέσα μας και πολλές φορές, χωρίς να το έχουμε συνειδητοποιήσει, έχει γίνει οδηγός στα δύσκολα. Ας προσπαθήσει ο καθένας να εμπιστευτεί αυτό το κομμάτι του εαυτού του περισσότερο και τότε θα αρχίσει να βλέπει επιλογές μπροστά του που δεν είχα καν υποψιαστεί ότι υπήρχαν.

Ξεπερνώντας τα όρια... όταν αυτά υπάρχουν!

Όσοι και όσες έχουν τη χαρά να εμπλέκονται με κάποιον τρόπο με τα μαχητικά αθλήματα, είτε σε αγωνιστικό είτε σε απλό, προπονητικό, επίπεδο είναι βέβαιο ότι θα έχουν φτάσει σε αδιέξοδα, των οποίων η προσπέλαση απαιτεί ξεπέρασμα των προσωπικών τους ορίων και κάποια μορφή υπερπροσπάθειας.

Και, καθώς η προπόνηση είναι μια διαρκής κατάσταση, είναι πιθανό να βρεθεί κανείς ανάμεσα σε αντιφατικές εκφράσεις-στάσεις ζωής, δηλαδή, από τη μια, το ότι οφείλεις να  ξεπερνάς τα όρια της αντοχής και της δύναμής σου και, από την άλλη, το ότι δεν πρέπει να ξεπερνάς τα όρια που θέτει συχνά ο οργανισμός και οι δυνάμεις του σώματός σου.

Το ποια από τις δύο οδούς θα επιλέξει κάποιος είναι θέμα αυτό-αντίληψης και διάθεσης για αυτό-πραγμάτωση. Ο καθορισμός ορίων και η συμπόρευση με αυτά είναι, κατά τη γνώμη μου, μια εντελώς αυθαίρετη διαδικασία, αφού τα όρια, αυτά καθαυτά, δεν υφίστανται. Είναι, περισσότερο, κατασκευασμένα από τον ίδιο τον εαυτό του κάθε ατόμου και δομημένα βάσει των φόβων, των αμφιβολιών, των καταπιεσμένων ενστίκτων και της ευρύτερης αντίληψής του για τον εαυτό του και τους άλλους.

Γι’ αυτό και οι άνθρωποι που έχουν αναπτύξει μια σχετική ικανότητα να στρέφονται προς τον εσωτερικό τους κόσμο και έχουν εθιστεί στη διαδικασία της αυτογνωσίας κατάφεραν, πρώτα απ’ όλα, να δουν αυτούς τους ψευδο-περιορισμούς, ώστε αντιλαμβανόμενοι τα γενεσιουργά τους αίτια, τους αποδόμησαν και ανέσυραν από μέσα τους βαθύτερες δυνάμεις για να εξελιχθούν.

Όλο αυτό δεν είναι απλώς μια κατάσταση στιγμιαία, αλλά μια δυναμική διαδικασία, ένα ταξίδι πνευματικής ανάπτυξης και αέναης ανακάλυψης. Οι δυνάμεις αυτές προερχόμενες από την πηγή της δημιουργίας του ανθρώπου, την ψυχή του, έχουν ισχυρότερη ένταση και μεγαλύτερη διάρκεια και ανθεκτικότητα μπροστά σε προκλήσεις και δυσκολίες.

Υπό αυτήν τη σκοπιά ο/η εξασκούμενος/-η στα μαχητικά αθλήματα έχει την ευκαιρία να ξεπεράσει την εξελικτική στασιμότητα που διακατέχει πολλούς ανθρώπους και γνωρίζοντας το ποιος πραγματικά είναι, μέσω των διαρκών προκλήσεων που χαρακτηρίζουν τα αθλήματα αυτά, να αξιοποιήσει και να απολαύσει τις πραγματικές και αναλλοίωτες δυνάμεις της ψυχής του.

Πνευματικότητα μέσα από την μαχητική πρακτική

Συζητώντας με ανθρώπους ποικίλων ηλικιών και ενδιαφερόντων σχετικά με τα μαχητικά αθλήματα διαπιστώνω ότι ο καθένας έχει μια διαφορετική εκτίμηση του τι σημαίνει να εκπαιδεύεσαι στο πλαίσιο μιας μαχητικής τέχνης.

Για κάποιους πρόκειται για τυπική διαδικασία προπόνησης που προσφέρει γυμνασμένο σώμα και προετοιμάζει για πράξεις ανταλλαγής ωμής σωματικής βίας με σκοπό τη γρονθοκόπηση μέχρι τελικής πτώσης! Για άλλους αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι όχι τόσο η σωματική διάπλαση, όσο η πνευματική καλλιέργεια που επιτυγχάνεται όταν κάποιος είναι απόλυτα αφοσιωμένος στη διδασκαλία του δασκάλου.

Επιδεικνύοντας “σιδερένια θέληση” που δεν κάμπτεται από τα εμπόδια και τα προβλήματα που ανακύπτουν ο μαθητής μπορεί να εξελιχθεί ως προσωπικότητα αποκτώντας σπουδαίες αρετές και αφού αντιληφθεί τα ελαττώματά του να εστιάσει σ’ αυτά και να τα πολεμήσει.

Αυτό είναι και το σημείο που διαχωρίζει τους αθλητές των μαχητικών αθλημάτων, που επιθυμούν να εξελιχθούν ταυτόχρονα ως μαχητές και ως άνθρωποι, από αυτούς που εστιάζουν απλώς στην άσκηση βίας και στην επίδειξη δύναμης. Η αυτό-βελτίωση είναι ένα δύσκολο μονοπάτι και αυτοί που θα το επιλέξουν θα είναι λίγοι. Γιατί προϋποθέτει αντοχή, ασταμάτητη πρακτική σωματικών και ψυχικών δεξιοτήτων, εμμονή και επιμονή. Μια τέτοια πορεία δεν επιτρέπει την κούραση και δίνει ώθηση στον ασκούμενο να συνεχίζει την προσπάθεια ακόμα και αν κάποιες φορές δεν αναγνωρίζει την ουσία του τι κάνει ή ακόμα και αν δε μπορεί ο ίδιος να αναγνωρίσει την πρόοδό του.

Ωστόσο, πέρα από την προφανή δυσκολία όλης αυτής της διαδρομής με σκοπό την αλλαγή, την αυτό-πειθαρχία και την εξέλιξη, υπάρχει ένας ακόμα κίνδυνος. Αυτός της τελειομανίας και της αυστηρής αυτό-κριτικής.

Όταν κάποιος κρίνει τον εαυτό του με πολύ αυστηρά κριτήρια μπορεί να νιώσει ενοχές για τα λάθη του ή την πορεία της προόδου του και τελικά να επηρεάσει αρνητικά την απόδοσή του από μόνος του, τόσο στην προπόνηση όσο και στους αγώνες. Και αυτό διότι ο τελειομανής λαμβάνει τις απόψεις των άλλων ως αρνητική κριτική και γενικεύει τις αποτυχίες του, τις οποίες, παράλληλα, θεωρεί συνώνυμο της αναξιότητάς του. Εμμένει σε λεπτομέρειες, καθοδηγείται κυρίως από τα ‘πρέπει’ και λιγότερο τα ‘θέλω’ και θεωρεί αποτυχία οποιαδήποτε παρέκκλιση από τον τελικό του στόχο.

Το κλειδί για τον έλεγχο μιας τέτοιας κατάστασης και, ταυτόχρονα, η ουσία στις πολεμικές τέχνες είναι το άδειασμα του νου, η απόλυτη ηρεμία και συγκέντρωση και, κυρίως, η συνειδητοποίηση ότι η τελειότητα δεν είναι παρά μια ανέφικτη ψευδαίσθηση. Έτσι, ο μαθητής απολαμβάνει τη διαδικασία της εκμάθησης και δε συνδέεται συναισθηματικά στο “τώρα”, καθώς η αποδοχή της αλλαγής χρειάζεται χρόνο…

Δίαιτα ή ... γυμναστική;;;

Η πιο συνηθισμένη απορία των γυναικών, πριν ξεκινήσουν ένα νέο άθλημα ή κάποια καινούρια μορφή προπόνησης είναι αν θα καταφέρουν να χάσουν βάρος με τη γυμναστική αυτή μέθοδο! Το βασικό κίνητρο, δηλαδή, για να δοκιμάσουν διαφορετικά αθλήματα και στυλ προπόνησης είναι οι πιθανότητες να αδυνατίσουν αποτελεσματικότερα σε σχέση με το είδος της γυμναστικής που έκαναν πριν. Έτσι, υπάρχουν γυναίκες που ξεκινούν, επί παραδείγματι, κάποιο μαχητικό άθλημα με αρχικό στόχο την άμεση απώλεια βάρους, γι΄αυτό και συνδυάζουν την προπόνηση με κάποια αυστηρή δίαιτα πείνας, δηλαδή ελάχιστων θερμίδων.

Αυτός ο τρόπος σκέψης, κατά τη γνώμη μου, είναι πολύ λάθος και, μακροπρόθεσμα, επικίνδυνος. Σε πρώτη φάση, το λάθος βρίσκεται ήδη στην αρχή, δηλαδή στο κίνητρο για να ξεκινήσει κανείς ένα μαχητικό άθλημα. Το κίνητρο πρέπει να είναι η αγάπη για το σώμα και όχι η τιμωρία του! Καθώς η προπόνηση «αγκαλιάζει» το σώμα σφαιρικά, γυμνάζοντας κάθε μυ που δεν ξέραμε ότι είχαμε, προϋποθέτει ένα καλό και πλήρες διατροφικό πρόγραμμα χωρίς στερήσεις που πιθανόν να οδηγήσουν μέχρι και σε τραυματισμούς.

Μια γυναίκα, μέσα από την εξάσκησή της στα μαχητικά αθλήματα, μπορεί να δει το σώμα της να αλλάζει χωρίς να χρειάζεται να κάνει κάποια ειδική δίαιτα. Όλοι οι μυς του σώματος δουλεύουν έτσι, ώστε σε σύντομο χρονικό διάστημα, ανάλογα με τη συχνότητα των προπονήσεων, τα σημεία που συσσωρεύουν περισσότερο λίπος δίνουν τη θέση τους σε καλογυμνασμένους μυς. Αυτό με τη σειρά του αυξάνει τη δύναμη και την αντοχή της αθλήτριας, δημιουργώντας έναν ευχάριστο κύκλο διαρκούς εξέλιξης στην προπόνηση, με όλο και ουσιαστικότερα ή εμφανέστερα (στο σώμα!) αποτελέσματα.

Δεδομένης της πολύπλοκης φύσης του γυναικείου οργανισμού που σφύζει από ορμόνες σε διαρκή ένταση, θεωρώ ότι η ενασχόληση της γυναίκας με κάποιο μαχητικό άθλημα της προσδίδει, πέρα από ένα καλλίγραμμο και γερό  σώμα, μια υπέροχη αίσθηση ηρεμίας και γαλήνης όσο και αν αυτό φαίνεται περίεργο! Πρόκειται για εξαιρετικά δυναμικά αθλήματα που απαιτούν την πλήρη συγκέντρωση του νου και την απόλυτη συμμετοχή του σώματος. Με αποτέλεσμα μετά από κάθε προπόνηση να έχει επιτευχθεί τέτοια εκτόνωση που τίποτε δε μένει για να κουράζει τη σκέψη μιας γυναίκας!

Πρόσφατα, σε μια συζήτηση γύρω από τον γυναικείο οργανισμό και τον τρόπο λειτουργίας του, μια εξαιρετική γιατρός μου είπε κάτι υπέροχο. Είναι τέτοια η πολυπλοκότητα της γυναικείας φύσης και τόσο σύνθετη η δύναμη των ορμονών που, τελικά, από αυτά τα στοιχεία μπορεί μια γυναίκα να αντλήσει πολύ δύναμη και αξιοποιώντας τα να πετύχει έναν γερό και ανθεκτικό οργανισμό. Σε αντίθεση με τους άντρες, που ότι και αν κάνουν ο οργανισμός τους παραμένει ελλειμματικός!!

Οφείλουμε, οι γυναίκες, να αναθεωρήσουμε τα κίνητρα για την εκγύμναση του σώματός μας! Να εστιάσουμε σε ένα σώμα υγιές και δυνατό, που είναι, ταυτόχρονα, μια «επένδυση» για το μέλλον και να ξεφύγουμε από τα πρότυπα του ισχνού και αδύνατου σώματος που το ευρύτερο σύστημα προωθεί ως «ιδανικό». Τα μαχητικά αθλήματα είναι ένα αποτελεσματικότατο εργαλείο που κάθε γυναίκα πρέπει να δοκιμάσει! Και το σίγουρο είναι ότι αν δοκιμάσει πολύ δύσκολα θα το εγκαταλείψει!! 

Κριτήρια επιτυχίας και...ευτυχίας!!!

Τι είναι αυτό που ωθεί κάποιον, παρά τις αντιξοότητες,  να συνεχίζει τις προσπάθειές του για να πετύχει σε ό,τι βάλει στο μυαλό του; Ποια είναι αυτά τα στοιχεία που ξεχωρίζουν τους ανθρώπους και, τελικά, τους κατηγοριοποιούν σε αυτούς που μπορούν και σε αυτούς που δε μπορούν, σε αυτούς που παραιτήθηκαν και σε αυτούς που εξελίχθηκαν, στους φοβισμένους και σε αυτούς που δε δείλιασαν ποτέ και… ούτω καθεξής; Είναι ίσως πολλά τα χαρακτηριστικά που τροφοδοτούν με τόσο δυναμική ενέργεια ένα άτομο, αλλά σίγουρα το πιο σημαντικό είναι η χαρά που παίρνει κάποιος από την όποια ενασχόλησή του. Και, ειδικά, όταν πρόκειται για κάποιο μαχητικό άθλημα η αφοσίωση που πηγάζει από την αγάπη για το άθλημα αυτό μπορεί να δώσει την ώθηση προς την κορυφή!

Βέβαια, η εξέλιξη των πραγμάτων σπανίως είναι γραμμική και οι αναποδιές ή τα προβλήματα εξαντλούν τα όποια αποθέματα υπομονής και εγκράτειας μπορεί να έχει κανείς. Όταν ο ρυθμός της προπόνησης σε συνεπαίρνει και η υπόλοιπη καθημερινότητα τρέχει με τους ίδιους τρελούς ρυθμούς τότε το μόνο που μένει είναι να έχεις καλούς συμμάχους στο πλευρό σου να σου σταθούν, ακόμα και αν δε μπορείς εκείνη τη στιγμή να το εκτιμήσεις ανάλογα.

Πρώτα απ’ όλα τον ίδιο σου τον εαυτό! Η πίστη που έχει ένα άτομο στις δυνάμεις του, η αυτογνωσία και η αυτοεκτίμηση είναι βασικότατα χαρακτηριστικά, ειδικά σε μια εποχή που όλοι θα σπεύσουν να τονίσουν τα αρνητικά σου αλλά, σπανίως, θα σου πουν έναν καλό λόγο!  Το να αντικρίζει κανείς τις αδυναμίες του και να δουλεύει για να τις εξαλείφει είναι ένα μεγάλο προτέρημα, που η απόκτησή του απαιτεί χρόνο και προσωπική, επώδυνη, αφοσίωση. Είναι μια απογύμνωση που, ίσως, κάποιες φορές σ’ αφήνει εκτεθειμένο απέναντι σε τρίτους. Η απογύμνωση αυτή στα μαχητικά αθλήματα είναι τόσο έντονη που είναι αδύνατον να κρυφτείς και από τον ίδιο σου τον εαυτό όταν είσαι πάνω στο ρινγκ. Οι στιγμές αυτές θα έρθουν, για άλλους θα είναι περισσότερες, για άλλους λιγότερες και εξαρτάται από τον καθένα πώς θα τις αξιοποιήσει για να πάει μπροστά.

Όταν έχεις επίγνωση του ίδιου σου του εαυτού τότε με καθαρό μυαλό μπορείς να εκτιμήσεις όσα σου προσφέρει ο δεύτερος σύμμαχός σου που είναι ο Δάσκαλός σου. Η ευγνωμοσύνη και η ταπεινότητα απέναντι στο πρόσωπο του Δασκάλου είναι στοιχεία προαπαιτούμενα για τους αθλητές που επιδιώκουν να ξεχωρίσουν και να εξελιχθούν. Ο Δάσκαλος είναι ο άνθρωπος που θα σε δει απογυμνωμένο και πλήρως εκτεθειμένο και θα είναι στο πλευρό σου για να σε στηρίξει, να σου θυμίσει πόσο πρέπει να πιστεύεις στις δυνάμεις σου.

Ο μόνος δρόμος που μπορεί να ακολουθήσει κανείς, ο μόνος σίγουρος δρόμος είναι αυτός που βλέπει στον ορίζοντα! Δηλαδή, όταν οι στόχοι κάποιου είναι όχι τα άμεσα, βιαστικά οφέλη που, συνήθως, έχουν και άμεσες επιπτώσεις, αλλά η χάραξη μιας σταθερής πορείας που βασίζεται σε υψηλά κίνητρα. Αυτά της άντλησης αληθινής ευτυχίας μέσα το άθλημα, της ενδοσκόπησης, της βαθιάς αυτοπαρατήρησης με ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό μας, της περιπέτειας που κρύβει η ανακάλυψη του τι πραγματικά είναι ο καθένας.

Τα μαχητικά αθλήματα οδηγούν στην αποκάλυψη του πραγματικού μας δυναμικού και, τελικά, στην απόκτηση του θάρρους για να το εκδηλώσουμε…

Όμορφη γυναίκα σημαίνει γυμνασμένη γυναίκα!

Ίσως πολλές/πολλοί να θαυμάζετε ένα γυναικείο σώμα αδύνατο και, γενικώς, με λιγότερα κιλά σε σχέση με το ύψος! Κάτι που θυμίζει ισχνά και κάτωχρα μοντέλα – κρεμάστρες ρούχων- με αναλογίες μηρού που παραπέμπουν σε μεγέθη της παιδικής μου ηλικίας! Προσωπικά, το θεωρώ δύσκολο επίτευγμα μια και η ενδιαφερόμενη θα πρέπει να στερηθεί πολλά και να ταλαιπωρείται για να μένει τόσο αδύνατη! Και όλα αυτά γιατί???
Λιμοκτονώντας να ταιριάξει στα πρότυπα των δυτικών κοινωνιών που προβάλλουν τα media. Οι γυναίκες, έφτασαν στο σημείο να μετρούν την προσωπική τους αξία και να εκτιμούν τον εαυτό τους βασιζόμενοι στην εμφάνιση τους.
Αυτές οι εμμονές με την ομορφιά είναι, πλέον, πολύ επικίνδυνες και όλο και επιδεινώνονται!
Πολλές γυναίκες δε βλέπουν αποτελέσματα στην προσπάθεια τους να αδυνατίσουν και αυτό γιατί αποφεύγουν να κάνουν κάποιο είδος γυμναστικής!
Έτσι, οποιαδήποτε απόπειρα καταδικάζεται πριν καν αρχίσει. Σ’ αυτό, βέβαια, φταίει και το κίνητρο, που δεν είναι η επίτευξη υγείας, αλλά η προσέγγιση του βάρους-στόχου.
Το αιώνιο πρόβλημα των περιττών κιλών, οι ανεπιθύμητες αυξομειώσεις βάρους και η αντίσταση του οργανισμού στην απώλεια λίπους είναι πραγματικά σοβαρά προβλήματα που απασχολούν τις γυναίκες σε καθημερινή βάση.
Η λύση αυτών των προβλημάτων είναι η εξισορρόπηση των ορμονών στον οργανισμό. Και αυτό επιτυγχάνεται με την άσκηση και τη σωστή διατροφή. Και δεν εννοούμε με τη μορφή ενός αυστηρού καθημερινού προγράμματος που κουράζει και δημιουργεί ρουτίνα, αλλά τη δημιουργία ενός αθλητικού τρόπου ζωής, που συνδυάζει ποικίλες μορφές άσκησης, αποφυγή βλαπτικών συνηθειών για τον οργανισμό και μεράκι για προετοιμασία σωστού σπιτικού φαγητού!

Όμορφη γυναίκα είναι η υγιής και γυμνασμένη γυναίκα!

Για λεπτομέρειες παραπέμπουμε στους ειδικούς του FitnessMania!

http://www.fitnessmania.gr/index.php/diatrofi/item/omeleta-me?category_id=1

Είναι η πυγμαχία μόνο για άντρες?

BOXING!!!!!!!

Είναι η πυγμαχία μόνο για άντρες ????
• Αν και η πυγμαχία είναι ένα από τα πιο δύσκολα αθλήματα, από άποψη αντοχής και δύναμης, κακώς θεωρείται ανδρικό άθλημα.
• Οι γυναίκες μπορούν να ασχοληθούν αποτελεσματικά με την πυγμαχία ακόμα και αν δεν ενδιαφέρονται να παίξουν ποτέ σε αγώνες.
• Έτσι δε ρισκάρουν να χτυπηθούν και απολαμβάνουν τα οφέλη μιας προπόνησης που γυμνάζει το σώμα ολιστικά.
• Με την πυγμαχία μια γυναίκα μπορεί να αποκτήσει άριστη φυσική κατάσταση και, κατά συνέπεια, πολύ καλή υγεία.
• Επίσης, πετυχαίνει μακροχρόνια διατήρηση σωματικού βάρους αφού η μυϊκή ενδυνάμωση έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση της μυϊκής μάζας σε βάρος της λιπώδους, πράγμα που βοηθάει όχι μόνο στην καλύτερη αλλά και στην μακροχρόνια διατήρηση του σωματικού βάρους.
• Η προπόνηση πυγμαχίας βοηθά αποτελεσματικά σε καταστάσεις δίαιτας και κυτταρίτιδας. Με τη δίαιτα χάνονται μεν κιλά αλλά ταυτόχρονα χάνεται και μυϊκός ιστός. Με την μυϊκή ενδυνάμωση όμως, προλαβαίνουμε τη χαλαρότητα και τις ραγάδες στο δέρμα, και ελαττώνουμε το ποσοστό απώλειας μυϊκού ιστού αυξάνοντας την απώλεια του λίπους. Επιπλέον δε δημιουργούμε πρόβλημα στον μεταβολισμό, γεγονός που οδηγεί πολλές φορές στην επανάκτηση του απολεσθέντος βάρους πολύ σύντομα.
• Είναι γνωστό ότι η μυϊκή δύναμη των γυναικών είναι ισοδύναμη με τα 2/3 εκείνης των ανδρών, άρα είναι λογικό να υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των δύο φύλων στην ικανότητα απόδοσης.
• Επίσης, το γεγονός ότι οι γυναίκες διαθέτουν πολύ χαμηλότερα επίπεδα τεστοστερόνης απ’ ότι οι άνδρες δείχνει ότι οι γυναίκες δεν έχουν τις ίδιες δυνατότητες για ανάπτυξη και υπερτροφία της μυϊκής μάζας, ακόμη κα αν το ήθελαν.
• Επομένως, ο φόβος των γυναικών να αποφεύγουν ασκήσεις με βάρη διότι θα αποκτήσουν υπερτροφικούς μυς δεν ευσταθεί, καθώς οι μυϊκές ίνες της γυναίκας δεν έχουν την ίδια ικανότητα για υπερτροφία με εκείνες του άνδρα.
• Με την πυγμαχία η γυναίκα γίνεται ταχύτερη στις αντιδράσεις της, αυξάνει την παρατηρητικότητα και την ευστροφία.
• Βελτιώνει σε μεγάλο βαθμό τη δύναμη, την αντοχή, την ευελιξία και την οξυδέρκεια.
• Και όλα αυτά ανεξαρτήτως ηλικίας και προηγούμενης μορφής άσκησης, καθώς η προπόνηση πυγμαχίας είναι μοναδική και όλοι οι νεοεισερχόμενοι αρχίζουν από το μηδέν.

Γυναίκες… Ροζ γατούλες ή μαχητές???????

Η σημερινή κοινωνία απαιτεί από τις γυναίκες να συνδυάζουν ένα πλήθος ικανοτήτων πολλές φορές αντιφατικών μεταξύ τους. Η γυναίκα μορφώνεται, εργάζεται, κάνει οικογένεια και παράλληλα… μένει πάντα γυναίκα φροντίζοντας την εξωτερική της εμφάνιση με ιδιαίτερο ζήλο! Όλα αυτά, φυσικά, για να συνδυαστούν απαιτούν από τη γυναίκα να είναι δυναμική και αποφασιστική στην καθημερινότητά της. Όσο, όμως, και αν αυξάνεται η δυναμική των γυναικών υπάρχει διαρκώς η αίσθηση ότι η γυναίκα είναι το αδύναμο φύλο που έχει συχνά την ανάγκη από κάποιον άντρα για να αισθάνεται ασφαλής. Η άποψη αυτή είναι τόσο καλά ριζωμένη στις κοινωνίες πολλών χωρών, και όχι μόνο στη δική μας, που υιοθετείται και από πολλές γυναίκες! Και όμως… τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά! Χάρη στις πολεμικές τέχνες!
Υπάρχει, μας έλεγαν στο σχολείο, κάτι που κανείς ποτέ δε θα μπορούσε να μας το στερήσει και αυτό είναι η μόρφωση! Η δύναμη της γνώσης! Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η εκμάθηση κάποιας πολεμικής τέχνης. Οι πολεμικές τέχνες, με προέλευση που μας γυρνάει στα αρχαία ακόμα χρόνια, διδάσκουν και εκπαιδεύουν σώμα και πνεύμα! Αυξάνουν τη δύναμη του σώματος, αλλά “ακονίζουν” και το μυαλό!
Όταν μια γυναίκα αρχίσει να ασχολείται με κάποια πολεμική τέχνη, πιθανόν να αντιμετωπίσει δυσκολίες. Και δεν αναφέρομαι τόσο στην ίδια την προπόνηση, τα αποτελέσματα της οποίας επιτυγχάνονται με πολλαπλή εξάσκηση, όσο στις αντιδράσεις που αυτή μπορεί να προκαλέσει στον περίγυρο της γυναίκας! Όσο και αν φαίνεται παράλογο, η έκρηξη αυτή της δυναμικότητας και της αυτοπεποίθησης μιας γυναίκας λειτουργούν απωθητικά για κάποιους που, πιθανόν, να προτιμούσαν την πιο παθητική εκδοχή της προσωπικότητάς της! Αυτή, κατά τη γνώμη μου, είναι η μεγαλύτερη παγίδα που πρέπει η γυναίκα να ξεπεράσει! Το να εκπαιδευτεί, να προπονηθεί και να ανακαλύψει τις δυνάμεις της για να “πατάει στα πόδια” της είναι το δώρο που χρωστάει στον εαυτό της!
Η προσωπικότητά της σταδιακά και υποσυνείδητα θα μεταβάλλεται και θα γίνεται πολύ πιο δυναμική, αποφασιστική και ισχυρή! Μετατρέπεται, έτσι, σε γυναίκα με “πυγμή” που μαθαίνει να ανταπεξέρχεται σε συνεχόμενες δυσκολίες και καθημερινά “εμπόδια” με υπομονή και θάρρος. Διατηρώντας την αναπόσπαστη θηλυκή της πλευρά και σε συνδυασμό με μια τόσο αυξημένη αυτοπεποίθηση, η γυναίκα μπορεί να προσπεράσει κάθε ατολμία και να πετύχει τους στόχους και τα όνειρά της.
Οι πολεμικές τέχνες διδάσκουν πάνω από όλα το κουράγιο και την πίστη στον ίδιο τον εαυτό. Αυτό, δηλαδή, που χρειάζονται οι γυναίκες, όχι μόνο μια δύσκολη στιγμή στο δρόμο, αλλά για την κάθε μέρα που είναι γεμάτη προκλήσεις.
Η σύγχρονη ζωή χρειάζεται γυναίκες μαχητές με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια καλά ανοιχτά, όχι μόνο ροζ “γατούλες” που διαβάζουν για τη μόδα...

Φόβος….. γένους θηλυκού????

Φόβος….. γένους θηλυκού????

Κάθε φορά πάνω στο ρινγκ δίνονται δύο μάχες. Η πρώτη είναι με τον/την αντίπαλο. Η δεύτερη και πιο δύσκολη μάχη είναι με τον ίδιο μας τον εαυτό και αυτό γιατί υπάρχει πάντα ένας αόρατος αντίπαλος… ο φόβος!
Τι είναι όμως ο φόβος? Είναι μια συναισθηματική αντίδραση και ενεργεί σαν ένα προειδοποιητικό σημάδι σε καταστάσεις που βιώνουμε ως επικίνδυνες. Μας διδάσκει να αποφεύγουμε αυτό που μας απειλεί και μας ωθεί σε δράση όταν κινδυνεύουμε. Άρα, το να φοβόμαστε είναι έμφυτο και φυσιολογικό!!!
Στην περίπτωση των πολεμικών τεχνών, πολλές γυναίκες, αν και θα ήθελαν να ασχοληθούν με αυτές, επιτρέπουν στους φόβους τους να λειτουργήσουν ανασταλτικά. Έχουν πειστεί -από τα media, τον κοινωνικό τους περίγυρο κ.λπ.- ότι αν ασχοληθούν με κάποιο μαχητικό άθλημα θα χάσουν τη θηλυκότητά τους ή μπορεί και να τραυματιστούν. Δεν είναι, όμως, καθόλου έτσι τα πράγματα! Μπορεί μια γυναίκα να αξιοποιήσει όλα τα καλά της προπόνησης και να μην παίξει αγώνες, ώστε κάθε κίνδυνος τραυματισμού εκμηδενίζεται! Όσο για τη θηλυκότητα… παραπέμπω στην εξαιρετικά δυναμική Σιμόν ντε Μπωβουάρ, που αναφερόμενη στη σχέση των γυναικών με τις πολεμικές τέχνες, υποστηρίζει πως “για τη γυναίκα αποτελούν μέσο αυτό-επιβεβαίωσης και αυτό-κυριαρχίας”, βασικά «όπλα» κάθε γυναίκας που θέλει να επιβάλλεται μέσω της θηλυκότητάς της!Τα δικά μου σχόλια περιττά!
Για κάποιους λόγους που δε μπορώ να εξηγήσω, μια και δεν είμαι ειδική, οι γυναίκες έχουν θεωρηθεί βασικές εκπρόσωποι κάθε είδους φοβιών! Όμως, και οι άντρες φοβούνται και, μάλιστα, πολύ! Άρα, το θέμα δεν έχει να κάνει με το φύλο αλλά με την προσωπικότητα και τον τρόπο που αυτή διαπλάθεται. Αυτό που υπάρχει πίσω από κάθε φόβο είναι, απλώς, η μειωμένη αίσθηση αυτοεκτίμησης. Όταν κοιτάξουμε αυτή την πραγματικότητα κατάματα τότε όλοι οι φόβοι υστερούν μπροστά στη δύναμη της πίστης στον εαυτό μας!
Μέσα στα προπονητήρια των μαχητικών αθλημάτων, το πρώτο πράγμα που καλείται να κάνει κανείς είναι να σπρώξει τον εαυτό του να περάσει μέσα από το φόβο κινητοποιώντας, αμέσως, τη δύναμη και την αυτοεκτίμησή του. Αυτό είναι, πραγματικά, λιγότερο τρομακτικό από το να ζει κανείς με έναν μόνιμο φόβο και μια διαρκή αίσθηση ανημποριάς.
Οι πολεμικές τέχνες στοχεύουν στο να εξοικειώσουν τον ασκούμενο με τις αδυναμίες, τους φόβους και, γενικά, τα τρωτά του σημεία, ώστε να μπορέσει να τα αντιληφθεί, να τα ξεπεράσει και να εξελιχθεί. Φανταστείτε, λοιπόν, πόσο χρήσιμο θα ήταν να εφαρμόζεται αυτό και έξω, στις μικρές ή μεγάλες «μάχες» που δίνει ο καθένας και η καθεμία στην καθημερινή ζωή.
Όλοι οι άνθρωποι από ένστικτο φοβούνται, ακόμα και αυτός που ισχυρίζεται ότι δε φοβάται καθόλου απλώς λέει ψέματα στον εαυτό του! Ο φόβος είναι πάντα παρών στη ζωή μας, αυτό, όμως, που χρειάζεται να μάθουμε είναι να συμβιώνουμε με αυτόν και να αξιοποιούμε τις θετικές πλευρές του, οι οποίες μας ωθούν να κινητοποιήσουμε τη δυναμική μας.
Στην αντίθετη περίπτωση, η όποια αναβλητικότητα είναι, απλώς, άλλο ένα πρόσωπο του φόβου!

Πολεμικές τέχνες: προορισμός αυτογνωσίας!

Πολεμικές τέχνες: προορισμός αυτογνωσίας!

Συχνά, διαβάζουμε πως οι πολεμικές τέχνες οδηγούν τους αθλητές, μέσα από την πειθαρχία και το σεβασμό, να δυναμώνουν το πνεύμα και να διευρύνουν τους ορίζοντές τους. Πως μαθαίνουν να δουλεύουν σκληρά, να αποκτούν αυτοέλεγχο και πολλά άλλα καλά που είναι εξαιρετικά χρήσιμα σε κάθε πτυχή της ζωής. Πώς, όμως, επιτυγχάνονται όλα αυτά και πόσο εύκολο είναι να προσεγγίσει κανείς τέτοιες αρετές μέσα από την ενασχόλησή του με τις πολεμικές τέχνες?

Προφανώς, στο δρόμο αυτό, υπάρχουν μεγάλες δυσκολίες, ωστόσο η δουλειά και η αφοσίωση κατακτούν τα πάντα. Η αλήθεια είναι ότι σήμερα όλοι αναζητούν τα εύκολα! Εύκολες δουλειές, εύκολα χρήματα, εύκολες σχέσεις και καλοπέραση. Οι πολεμικές τέχνες, όμως, διαφοροποιούνται πολύ γιατί απαιτούν σκληρή δουλειά. Για να ασχοληθεί κάποιος με τις πολεμικές τέχνες πρέπει να θυσιάσει χρόνο και να κοπιάσει για να μπορέσει να προχωρήσει και να εξελιχθεί. Αυτή η καθημερινή προσπάθεια γίνεται, τελικά, τρόπος ζωής για τον αθλητή, με αποτέλεσμα να επηρεάσει ολόκληρη την προσωπικότητά του.

Στην προπόνησή του, ο αθλητής, πρέπει κάθε φορά να δίνει ό,τι έχει, να δίνει και την ψυχή του και να πιέζει πάντα για το καλύτερο αποτέλεσμα. Να μην εγκαταλείπει την προσπάθειά του και με επιμονή να αναζητά τον καλύτερό του εαυτό. Αυτή, ωστόσο, είναι μια επίπονη διαδικασία. Οδηγεί κάποιον τόσο βαθιά στον εαυτό του και στα σκοτεινά σημεία του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς του, που πιθανόν να μην αντέξει το βάρος της επίγνωσης και της αυτογνωσίας και να εγκαταλείψει τις προσπάθειές του.

Αυτό που χρειάζεται είναι το πείσμα, η αφοσίωση και η σκληρή δουλειά. Η αφοσίωση σε αυτό που κάνει, η βαθιά θέληση για σκληρή δουλειά. Τα προβλήματα και το στρες της καθημερινότητας πρέπει να σβήνουν κατά τη διάρκεια της προπόνησης και όλη η ύπαρξη του αθλητή, ψυχή και σώμα, να δουλεύει με συνείδηση. Με τυφλή υπακοή, εμπιστοσύνη και σεβασμό στον δάσκαλό του να εξελίσσεται σταθερά και όταν τα πράγματα δυσκολεύουν να επιστρατεύει όλη την εσωτερική του δύναμη, που είναι πάντα ανεξάντλητη γιατί πηγάζει απ΄την καρδιά.

Λένε ότι να ξεκινήσεις κάτι πρέπει να πας μέχρι το τέλος, γιατί αν αρχίσεις και τα παρατήσεις, η δουλειά που άφησες πίσω σου θα σε κυνηγάει διαρκώς. Και όπως το ταξίδι προς την Καβαφική «Ιθάκη», έτσι και σ΄αυτήν την πορεία, προβλήματα και εμπόδια δε θα συναντήσεις αν δεν τα κουβαλάς μες τη ψυχή σου, αν ο ίδιος ο εαυτός σου δεν τα στήνει εμπρός σου. Οι πολεμικές τέχνες προσφέρουν συγκινήσεις υψηλής ποιότητας για το σώμα και το πνεύμα, αρκεί ο ταξιδιώτης σε αυτόν τον προορισμό να έχει σκέψη καθαρή και καρδιά δυνατή!

Μαχητής, μια «στάση ζωής»

Η προπόνηση στις πολεμικές τέχνες είναι μια πολύπλευρη και απαιτητική διαδικασία γι’ αυτό και έχει τόσο καλά αποτελέσματα όσον αφορά την αντοχή, τη δύναμη και γενικότερα τη φυσική κατάσταση του αθλούμενου. Σε καθημερινή βάση αυτός που προπονείται οφείλει, από τη στιγμή που περάσει την πόρτα του γυμναστηρίου, να δουλέψει με απόλυτη συγκέντρωση και με όλη την ψυχή του, εξαντλώντας, πολλές φορές, όλα τα αποθέματα της δύναμής του.

Βέβαια, η ζωή δεν περιορίζεται μόνο στην προπόνηση και θα πρέπει, ο αθλούμενος, να συνεχίσει κανονικά τη μέρα του π.χ. στη δουλειά, στο σχολείο και γενικότερα στις υποχρεώσεις που έχει ο καθένας στην καθημερινότητά του. Αυτό είναι πολύ δύσκολο και, ειδικότερα, όταν μετουσιώνεται σε μια σταθερή και επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα τότε πρέπει κανείς να επιστρατεύσει όλες του τις δυνάμεις για να ανταπεξέλθει.

Στο σημείο αυτό είναι που κάποιοι παραιτούνται. Και με μια πρώτη ματιά τα επιχειρήματα μοιάζουν να ευσταθούν. Γιατί είναι μέρες που η κούραση καταβάλλει το σώμα και δεν έχεις κουράγιο ούτε να περπατήσεις, πόσο μάλλον να πας και στη δουλειά σου.  Έρχονται μέρες που σε απασχολούν τόσα πράγματα που φαίνεται σχεδόν αδύνατο να πετύχεις τη συγκέντρωση που απαιτεί η προπόνηση. Έρχονται μέρες που όλα τα ερωτήματα ορθώνονται εμπρός σου και αναρωτιέσαι γιατί να συνεχίζεις με τόση αφοσίωση κάτι που σε εξαντλεί και σε φτάνει κάθε φορά στα άκρα. Είναι μέρες που αισθάνεσαι ότι τίποτα στην προπόνησή σου δεν πάει καλά, πως η δύναμή σου έχει στερέψει και η τεχνική σου θέλει κι άλλη δουλειά και ούτω καθεξής. Και είναι μέρες που όλα αυτά έρχονται και σε κυριεύουν ταυτόχρονα, γιατί είσαι άνθρωπος και είναι φυσιολογικό κάποια στιγμή να νιώσεις σωματική και ψυχική εξάντληση.

Όσο και αν φαίνεται παράλογο, τότε είναι που πρέπει να σηκώσεις το κεφάλι και να δουλέψεις καλύτερα και περισσότερο! Τότε είναι που πρέπει να δώσεις όλο σου τον εαυτό στην προπόνηση και να δουλέψεις πιο συγκεντρωμένα! Γιατί τότε, έχοντας υπερβεί τα όρια, που θέτει πάντα ο ίδιος ο εαυτός για να προστατεύεται και να βολεύεται, τότε μόνο μπορείς να εξελιχθείς και να δεις ξεκάθαρα ότι τα όριά σου δεν υπάρχουν πια. Ότι μπορείς να πετυχαίνεις πράγματα αρκεί και μόνο να το πιστέψεις και να το επιθυμείς πολύ. Έρχεται η στιγμή που όλη αυτή η βαθιά βούληση γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι του χαρακτήρα σου και σε κάνει άτομο αποφασιστικό και δυναμικό. Καταρρίπτει όλες τις φοβίες και τις ανασφάλειές σου και αντιλαμβάνεσαι την κάθε δοκιμασία σαν πρόκληση.

Τι πετυχαίνει όποιος το καταφέρει αυτό??? Κερδίζει! Όχι μόνο τη νίκη επί του αντιπάλου, αλλά, πολύ περισσότερο, κερδίζει όλα εκείνα τα στοιχεία που τον καθιστούν μαχητή στη ζωή!